Alfa Romeo de carrera: los Grand Prix P

El domingo 3 de agosto de 2014 publiqué una nota histórica hablando de los autos de carrera Alfa Romeo Grand Prix P1, P2 y P3. Esta nota es un complemento de los orígenes de la automotriz lombarda. Les dejo el enlace:

http://archivodeautos.blogspot.com.ar/2014/08/los-autos-de-carrera-p-de-alfa.html

Mauricio Uldane

Editor de Archivo de autos

Archivo de autos tiene Internet propia financiada por sus seguidores y por publicidad en este blog.

Alfa Romeo y sus orígenes

La empresa lombarda Alfa Romeo nació gracias a la Darracq de Francia y tampoco se llamó así en un principio. Veremos cómo fueron esos inicios hasta el nacimiento de la marca Alfa Romeo que perdura hasta nuestros días.

El primer A.L.F.A. producido: el torpedo 24 HP del año 1910.

La industria automotriz francesa miró desde un principio con interés al mercado italiano como un comprador de sus vehículos. Así fue como la Lorraine De Dietrich adquirió la mitad del paquete accionario de la Isotta Fraschini. En cambio la Darracq había montado un establecimiento para producir automóviles en Italia.

La idea era fabricar taxis, un mercado muy importante a principios del siglo XX en varios países europeos. Ese pedido de taxímetros iría a parar al sur de Italia. Una norma municipal obligaba a la unificación de los vehículos producidos y eran un gran mercado de ventas.

Pero al parecer los Darracq no lograron cautivar a los italianos y en el medio apareció una crisis económica hacia el año 1907. Con lo cual ya el mercado italiano no fue interesante para la empresa francesa. Para el otoño del año 1909 la Darracq pensó en disolver el contrato de la Società Italiana Automobili Darracq.

Emblema de la A.L.F.A., y posterior Alfa Romeo,
con su evolución a lo largo de las décadas.

El establecimiento estaba ubicado en las afueras de la ciudad de Milán y esto llamó la atención de un grupo de financieros lombardos. Reunieron un capital de 500.000 liras, que avaló la Banca Agrícola Milanesa y se cancelaron los contratos con Francia. Una nueva empresa estaba naciendo.

Unos meses antes que pasara este cambio en la masa societaria, pero al parecer con el visto bueno de los nuevos directores, Ugo Stella, que era el administrador de la sociedad con la Darracq, había contratado a Giuseppe Merosi. Él se encargó de proyectar dos nuevos automóviles de acuerdo a la alta exigencia de los italianos de la época.

Merosi será uno de los mejores proyectistas que tuvo la Alfa Romeo, aunque todavía no se llamaba así, y tampoco tenía un nombre para la nueva marca. Tanto que se proyectaron los modelos de 12 y 24 HP con motor de cuatro cilindros antes que se registrara la nueva sociedad. Sociedad que había nacido de las instalaciones de la Darracq en Milán.

A.L.F.A. 12 HP del año 1911. Durante el año 1912 se aumentó
la potencia y se llamó 15 HP. Para el año 1914 pasó a llamarse
15/20 HP luego de otra modificación.

Así el 1 de enero de 1910 los nuevos dirigentes de la fábrica de Portello, se llamaba por el nombre de la localidad donde estaba ubicaba, decidieron construir un automóvil de 24 HP. En junio de ese mismo año se crea la nueva razón social: Anonima Lombarda Fabbrica Automobili. Había nacido la marca A.L.F.A., así escrita en mayúsculas y con puntos como lo fue la F.I.A.T. (Fabbrica Italiana Automobili Torino).

A partir de ese momento los automóviles llevaron un emblema en sus radiadores donde estaba la enseña heráldica del Milán del tiempo de los Comunes. Que era una cruz roja sobre un campo de color blanco de Giovanni de Rho y además un culebrón (serpiente bíblica) que era la que decoraba el estandarte de los cruzados milaneses al mando de Arnulfo II.

Podemos decir que la A.L.F.A. tiene en su emblema la nobleza milanesa estampada y lo ha conservado por más de un siglo, hasta la actualidad. Salvo con retoques al correr de las décadas. Entre las ilustraciones hay unas fotos que nos muestran el emblema desde la A.L.F.A. hasta la Alfa Romeo de la década del setenta.

A.L.F.A. Grand Prix del año 1914.

El primer A.L.F.A. se lanzó al mercado italiano en el año 1911 y fue el modelo 24 HP. Desde el comienzo marcó el sello de la empresa lombarda que se ha mantenido por décadas. Entre sus cualidades estaban la estabilidad, la velocidad y sus cualidades mecánicas. Rápidamente los A.L.F.A. comenzaron a participar en competencias deportivas.

Sabemos lo que las carreras de autos han sido para la industria automotriz europea: una gran publicidad para una determinada marca. El 24 HP se presentó en una versión mejorada en la Targa Florio y estuvo liderando la prueba en dos de sus tres vueltas. Pero el piloto se vio cegado por una salpicadura de barro y tuvo un accidente que lo obligó a abandonar la competencia.

Giuseppe Merosi ya tenía experiencia en otras automotrices como la Orio & Marchand, la F.I.A.T. y la Edoardo Bianchi en está última empresa trabajó hasta septiembre de 1909 en la oficina técnica de automóviles.  Por eso tenía el conocimiento para diseñar un motor para la A.L.F.A.

A.L.F.A. 20/30 HP limousine del año 1921.

Ese motor pese a ser convencional era capaz de aceleraciones elevadas. Todo gracias a un volante ligero del motor que estaba bien protegido por una lubricación forzada a través de una bomba accionada por engranajes. El motor fue pensado para un automóvil de turismo y en forma involuntaria se estaba en presencia de un vehículo de temperamento deportivo.

Esta característica de ese A.L.F.A. marcó la mentalidad de los clientes de la marca y lo hizo por décadas. Sabemos que decir Alfa Romeo es pensar en un automóvil con nervio. Nos sirve para todos los días pero se convierte en picante si es necesario. Tanto podían servir en una carrera como en un viaje en ruta.

Inicialmente, para el año 1912, se produjeron unos 200 automóviles. Esta cifra creció notablemente al acercarse la Primera Guerra Mundial al tener pedidos militares. Esto monopolizaría la producción hasta el año 1919. En esa etapa se produjeron grupos electrógenos, motocompresores móviles o ambulancias que se montaron sobre el chasis del modelo 20/30 HP.

La producción de estos productos necesitó la contratación de unos 300 obreros y solicitar créditos para afrontar la inversión. Durante el año 1915 la Banca di Sconto, que poseía la mayoría del paquete accionario de la A.L.F.A., traspasó las acciones al ingeniero napolitano Nicola Romeo.

Alfa Romeo Grand Prix tipo P1 de 1923 diseñado por Giussepe Merosi. 

Romeo tenía su asentamiento en la ciudad de Milán desde el año 1902. En el año 1906 había creado una comandita con su nombre y abastecía a la industria minera. Cuando Romeo toma el control de la A.L.F.A. casi no se fabricaban automóviles para cumplir con los pedidos del gobierno italiano.

Estos pedidos iban desde municiones hasta motores aeronáuticos V4 fabricados con licencia de Isotta Fraschini que eran usados en los aviones Macchi M5. También Romeo había participado en la electrificación del ferrocarril. Para ese momento solo en la región de Milán tenía cinco establecimientos, donde la A.L.F.A. pasó a integrar la Società Anonima Ing. Nicola Romeo & C.

La A.L.F.A. se sumó en junio del año 1918 incorporando todas las empresas bajo una misma razón social. Empresas en Saronno, Roma y Nápoles se unieron bajo una misma empresa y no fue una tarea ni sencilla, ni rápida. En parte por la convulsión social de Italia y por la llegada del fascismo al poder.

Las divisiones fabriles quedaron así: la fábrica de Portello siguió produciendo automóviles y tractores agrícolas, la de Saronno se abocó a construir locomotoras y la de Nápoles a producciones aeronáuticas. En el medio hubo un conflicto con Merosi contra el liquidador de la A.L.F.A. para que le reconocieran sus derechos de retribución. Se llegó a un acuerdo donde se estableció un contrato favorable para él que le reconocía un premio por la producción de cada ejemplar de automóvil de 6 a 4 cilindros.

Alfa Romeo modelo torpedo RL en versión Sport carrozado por Castagna.
 El motor de 6 cilindros tenía una cilindrada de 2.994 centímetros cúbicos.

Nuevamente antes de constituir la sociedad ya se estaban fabricando automóviles. Parece ser una marca en la Alfa Romeo. Así ocurrió con el primer A.L.F.A. Recién en el año 1923 y luego de no vender un solo automóvil durante un año nació el Alfa Romeo tipo RL de 6 cilindros en línea. Durante ese año se produjeron 6 unidades experimentales solamente. El nuevo automóvil llevaba el nombre en letras cursiva como se hizo por décadas.

Durante ese año Merosi produjo un automóvil denominado G.P.R. (Gran Premio Romeo) que era un biplaza de carrera con un motor de 6 cilindros en línea con dos árboles de levas a la cabeza. El accionamiento directo de las válvulas fue el sello en el orillo de los Alfa Romeo durante los próximos 40 años.

Los tipos RL eran de 6 cilindros mientras que los RM eran de 4 cilindros. Estos fueron concebidos como automóviles de gran difusión para el mercado italiano. Pero también se realizaron exportaciones a lugares tan lejanos como la India. Con el crecimiento de la Alfa Romeo, Giuseppe Merosi, quedó a cargo de la producción de los automóviles en serie. En cambio el proyecto de los autos de gran premio quedó en manos de Vittorio Jano. Luego se convertiría en un verdadero departamento de carreras donde aparecerían los modelos Alfa Romeo Gran Premio P2 y P3. El P1 fue obra de Giuseppe Merosi.

Hasta acá la historia de los orígenes de la Alfa Romeo, cuando no se llamaba de esa forma. La llegada del ingeniero Nicola Romeo y el agregado de un apellido napolitano a una sigla nacida en Milán. Las dos Italia, la del sur y la del norte, unidas en una marca. Las fotografías que ilustran esta nota fueron tomadas de la Enciclopedia Salvat del Automóvil.

Mauricio Uldane

Editor de Archivo de autos

Archivo de autos tiene Internet propia financiada por sus seguidores y por publicidad en este blog.

El Alfa Romeo P2

El proyectista Vittorio Jano desarrolló para la empresa italiana Alfa Romeo el Grand Prix o Gran Premio P2 en 1924. Este auto de carreras le traería una gran cantidad de triunfos a la empresa Alfa Romeo.

http://archivodeautos.blogspot.com.ar/2013/06/el-alfa-romeo-p2.html

La carrera del Bambi

Hubo, hace mucho tiempo, una carrera en la que participó un Bambi. Para ubicarnos en espacio y tiempo tendremos que volver a los primeros años de la década del ’60. El lugar fue en los bosques de Palermo en la ciudad de Buenos Aires. Ahora ubicados en el lugar y en la época podremos recorrer el camino del Bambi.

http://archivodeautos.blogspot.com.ar/2012/07/la-carrera-del-bambi.html

Alfasud, el otro Alfa Romeo

Alfa Romeo comenzó a construir en el año 1969 una nueva planta en el sur de Italia. Se llamó Alfasud y este sería el nombre que tomaría el automóvil allí fabricado. Veremos cómo era la primera versión del Alfasud de Alfa Romeo del año 1972.

Alfasud del año 1972 la primera versión
presentada por Alfa Romeo en Italia

La empresa Alfa Romeo levantó en la localidad de Pomigliano d’Arco, en el sur de Italia, una nueva planta para descomprimir el tamaño de la planta de la localidad de Arese en el norte de ese país. Y de esta forma poner un freno al desarrollo industrial en esa zona.

La nueva planta se comienza a construir en agosto del año 1969 sobre una superficie de 2.500.000 de metros cuadrados, de los cuales 400.000 son cubiertos. La planta constaba de talleres de estampación y ensamblaje, pintura, mecánica, montaje y acabado, rodeados de edificios auxiliares y local para la dirección de la nueva empresa. Hasta se construyó una pista de forma elíptica con una longitud de 7 kilómetros.

Transparencia del Alfasud de 1972 fabricado por Alfa Romeo.

En esa pista de pruebas se reprodujeron distintos tipos de caminos para probar los automóviles que saldrían con el nombre Alfasud. La creación de la nueva planta contó un plantel de proyectistas que trabajó en forma independiente en la ciudad de Milán. Al mando estaba el ingeniero austríaco Rudolph Hruska que más tarde sería el administrador de la planta Alfasud en el sur de Italia.

El nuevo Alfasud es presentado en el Salón de Turín en el año 1971 y en la primavera del año 1972 se comienzan a vender las primeras unidades del Alfasud en Italia. Desde el año 1954 la empresa Alfa Romeo pensaba construir un automóvil utilitario de alrededor de un litro de cilindrada, pero no había tenido la financiación necesaria para llevar adelante el proyecto.

Esquema del motor bóxer de cuatro cilindros del Alfasud de 1972.

Incluso en el desarrollo de este nuevo automóvil se habló del Alfasud 1000. Finalmente la primera versión llevó un motor con una cilindrada de 1.186 centímetros cúbicos con cuatro cilindros opuestos horizontalmente (bóxer) de ubicación delantera por delante de la caja puente. Algo parecido al Renault 12 francés, que también tenía tracción delantera.

Así el motor estaba ubicado adelante en forma longitudinal, al sentido de marcha, con el grupo propulsor por detrás con los frenos de disco a la salida del diferencial para aligerar las masas no suspendidas. El motor tenía una potencia de 63 CV con una velocidad máxima de 150 kilómetros por hora.

Además tenía doble árbol de levas a la cabeza con dos excéntricas por cada válvula. El accionamiento de esas válvulas era mediante el uso de empujadores que podía regularse su juego por agujeros practicados en el árbol de levas. Hay un dibujo esquemático del motor bóxer del Alfasud de 1972 para apreciar estos detalles.

Alfasud Super 1.5 del año 1980 importado a Argentina.

Los frenos delanteros eran de disco en las cuatro ruedas. Los delanteros estaban a la salida del diferencial, como mencioné antes, con doble circuito para el tren delantero. La suspensión delantera era independiente en las ruedas delanteras y el eje trasero era rígido de bajo peso. Completaban la suspensión, en ambos ejes, los resortes helicoidales y los amortiguadores hidráulicos.

La carrocería era de cinco plazas con la cola trunca (fastback) con un baúl de dimensiones medias. Capaz de transportar los cinco pasajeros en recorridos largos por las autopistas de Italia. Era claramente un automóvil como el primer paso para cilindradas mayores dentro del mercado italiano.

La apertura de la importación en Argentina, a partir del año 1979, posibilitó que conociéramos una evolución del Alfasud. Así fue como llegó, a estas playas, de la mano del importador Juventus SA, el Alfasud Super 1.5. La cilindrada había trepado a los 1.490 centímetros cúbicos con una potencia de 85 CV DIN a 5.800 revoluciones por minuto.

Tablero del Alfasud Super 1.5 de 1980 importado a Argentina.

Ya venía equipado con una caja de velocidades de cinco marchas, en cambio de las cuatro velocidades que traía el modelo de 1972, y la velocidad máxima, ahora, era de 165 kilómetros por hora. El consumo, según fábrica, para el modelo de 1980, era de 14,5 kilómetros por litro viajando en ruta a 100 kilómetros por hora. Por último el precio de venta del Alfasud Super 1.5 en Argentina era de 24.484 dólares y era un valor vigente al 1 de noviembre de 1980.

Un rápido vistazo al Alfasud de la Alfa Romeo del año 1972 que conocimos gracias imágenes tomadas de la Enciclopedia Salvat del Automóvil. En cambio la versión del año 1980 la tomé de la revista Auto ’80 El Gráfico de la Editorial Atlántida fechada el 4 de diciembre de 1980.

Mauricio Uldane

Editor de Archivo de autos

¿Te enteraste? Ya arrancó la colecta “Una Internet para Archivo de autos”. Sumate con tu colaboración. En este enlace enterate cómo hacerlo:

http://archivodeautos.blogspot.com.ar/2016/05/archivo-de-autos-y-sus-seguidores.html

Archivo de autos tiene Internet propia financiada por sus seguidores, ya que no cuenta con ninguna otra ayuda económica.

Top 10 mẫu xe hơi dành cho năm 2012

Alfa Romeo 4C:

Jaguar C-X16:

Chevrolet Malibu:

Mazda CX-5:

Dacia Duster:

Dacia Duster:Mẫu xe này thích hợp cho những chuyến đi đường trường.

Audi S7:Bộ động cơ V8 kép mạnh mẽ có thể giúp tăng tốc từ 0 đến 100 km/h trong vòng 4,9 giây.

Mini Roadster

Renault Zoe:

Chevrolet Volt:

Xem bài viết đầy đủ

Điểm mặt những xe đua vô địch F1 nổi bật

Lịch sử F1 không thể không nhắc đến tên chiếc xe đua Alfa Romeo Tipo 158. Đây là chiếc xe đua đầu tiên trong lịch sử dành chức vô địch F1 cùng với tay đua tay đua người Ý - Giuseppe Farina. Được biết, chiếc xe được chế tạo bộ khung hoàn toàn bằng nhôm đảm bảo trọng lượng phù hợp cho xe ở 700kg. Ngoài ra, cung cấp sức mạnh cho Alfa Romeo Tipo 158 là động cơ 8 xy lanh xếp hình chữ I, có dung tích 1.479 cc, cấp nhiên liệu bằng áp lực.

Nếu như tay đua người Ý - Giuseppe Farina là người đầu tiên vinh danh mẫu xe Alfa Romeo thì tay đua Juan Manuel Fangio mới là người duy trì vinh quang đó. Năm 1951, tay đua huyền thoại Juan Manuel Fangio đã thiết lập chức vô địch đầu tiên của mình với chiếc Alfa Romeo Tipo 159. Chỉ khác đôi chút với người tiền nhiệm của mình, Alfa Romeo Tipo 159 nặng 710kg sản sinh công suất lên tới 425 mã lực và tốc độ tối đa là 305km/h.

Xe đua Ferrari 500 F2 chính là chiếc xe đua đầu tiên mang tên tuổi Ferrari đến với đấu trường đua xe tốc độ thế giới. Ferrari 500 F2 bắt đầu được chú ý nhiều từ năm 1953 khi giành chiến thắng trong cuộc đua Bremgarten ở Thụy Sĩ. Người lái chiếc xe giành chiến thắng là Alberto Ascari. Trong hai năm 1952-1953, ông đã giành chiến thắng liên tiếp tại giải đua Công thức 1 thế giới.

Mercedes W196

Xuất hiện lần đầu trên đường đua trong giải Argentine Grand Prix năm 1954 dưới bàn tay của phù thủy tốc độ Juan Manuel Fangio. Năm 1956, 250F lại tiếp tục tỏa sáng cùng huyền thoại Sir Stirling Moss với chiến thắng rực rỡ tại Italian Grand Prix và Monaco Grand Prix. Năm 1957, “phù thủy” Fangio còn giành thêm 4 chiến thắng nữa ở các giải vô địch khác nhau, bao gồm cả chiến thắng “không tưởng” tại Nürburgring, nơi ông bỏ xa những đối thủ sừng sỏ khác tới 50 giây chỉ sau 20 vòng đua.

Tuy là một cái tên mờ nhạt so với bảng thành tích nhưng chắc chắn BRM P57 là cái tên không thể thiếu trong danh sách các mẫu xe đua nổi bật. Lần đầu tiên vào năm 1962, chiếc xe đua sở hữu động cơ V8 lắp theo hình 90 độ, dung tích 1.489 giúp chiếc xe đạt vận tốc tối đa khoảng 280km/h. Rất tiếc sau đó, BRM không có bất kỳ đại diện nào gây được tiếng vang tại F1.

Nhắc đến lịch sử F1 chắc chắn không một ai quên tên Lotus Type. Quãng thời gian vô cùng thành công của đội đua Lotus trong quá khứ, với 20 danh hiệu trong giai đoạn 1970 đến 1975 và chiếc Lotus Type 72 Formula One. Những chiếc Lotus Type 72 khi đó đã được lái bởi những tay đua tài năng gồm Jochen Rindt, Emerson Fittipaldi, Ronnie Peterson và Jacky Ickx. Đội đua đã dành ba danh hiệu vô địch vào các năm 1970, 1972 và 1973. Màu sắc chủ đạo của chiếc Exige S Type 72 gồm hai màu đen và vàng, những màu truyền thống nhất của Lotus.

Xem bài viết đầy đủ

10 chiếc xe khiến dân Mỹ phát cuồng

Về mặt kỹ thuật, sedan C6 là một chiếc xe truyền thống nhưng có thiết kế ngoạn mục, khác biệt. Đây sẽ là một thay thế tuyệt vời cho các dòng xe sang trọng ở Mỹ Đức.

Ascari KZ1 với động cơ V8 500 mã lực và có thể đạt được tốc độ tối đa chỉ hơn 200 dặm một giờ.

Với giá 34.000 USD, Peugeot RCZ được coi là hơi đắt tiền, nhưng cũng có thể là một lựa chọn đầy phong cách.

Century là dòng xe truyền thống dành riêng cho thị trường Nhật. Đời đầu tiên của Century được sản xuất từ năm 1967 đến 1997. Mặc dù đã được thiết kế lại, Century thế hệ thứ hai cũng vẫn không có gì đặc biệt so với đời đầu.

Orochi là một chiếc xe đặc biệt. Nó trông giống như một siêu xe, nhưng có các thiết bị như của một chiếc Toyota Camry thông thường, bao gồm các tiêu chuẩn động cơ V6 và hộp số tự động. Mitsuoka Orochi có thể không được lý tưởng cho những ai yêu tốc độ, nhưng những ai tìm kiếm một chiếc xe đáng tin cậy bình thường sẽ khó có thể tìm một chiếc xe nào tốt hơn Orochi.

Đây là chiếc xe rẻ nhất trong danh sách và cũng là chiếc xe rẻ nhất trên thế giới. Nhưng rẻ nhất không có nghĩa là tệ nhất. Tata Nano có tất cả mọi thứ bạn cần và hoàn hảo để di chuyển trong các thành phố Mỹ.

Siêu xe trước đó của Pagani, Zonda, chưa từng được bán chính thức tại Mỹ.

Đối thủ của 2011 Romeo 159 Super trong phân khúc này phải kể đến cả ba mẫu xe đến từ Đức là BMW 3-Series, Audi A4 và Mercedes-Benz C- Class. Xét về hiệu suất chiếc Alfa Romeo 159 có vẻ hơi "đuối" hơn so với 3 đối thủ trên.

Punto là dòng xe anh em với Fiat 500. Trong khi Fiat 500 cũng khá phổ biến tại Mỹ, Fiat Punto mới chỉ phổ biến tại Italy nhưng là một thay thế xứng đáng cho các dòng xe nhỏ tại thị trường Mỹ.

Xem bài viết đầy đủ

Ngắm dàn xế sang, xế cổ quần tụ tại Mỹ

Chiếc Lamborghini Gallardo và Audi R8 V10 màu đen tuyền nổi trội giữa đám đông.

BMW Z8 là một trong những chiếc xe không dễ gặp ngày thường, với thiết kế lấy cảm hứng từ mẫu xe cổ BMW 507 và trang bị khối động cơ V8 của dòng M5.

Chiếc xe từng gắn liền với hình ảnh của James Bond trong Điệp viên 007từng được bầu chọn là một trong 25 chiếc xe mang tính biểu tượng trong hai thập kỷ qua.

Chiếc Cadillac đời cổ.

Nissan GT-R.

Một chú "bọ" Beetle.

Ferrari 250 SWB là một trong những khách quen của sự kiện Cars and Coffee. Trông nó khá lạ mắt và hấp dẫn trong bộ cánh màu bạc thay vì màu đỏ truyền thống.

Lamborghini Countach "xòe cánh" trong nắng sớm.

Chiếc xe này đã gắn liền với chủ nhân của nó trong vài chục năm qua, từ khi ông ta còn là một đứa trẻ.

Alfa Romeo 8C Competizione luôn luôn nổi bật tại bất cứ nơi đâu nó xuất hiện.

Ẩn giấu bên trong vẻ hào nhoáng đó là khối động cơ V8, dung tích 4,2 lít, công suất 400 mã lực, cho tốc độ tối đa trên 300 km/h (thời gian tăng tốc từ 0-100 km/h là 4,5 giây).

Chiếc Ford Mustang Boss 302 độ Laguna Seca.

Xế cổ Alfa Giulietta Spider.

Jaguar E-Type Series 2 với nước sơn theo kiểu xe đua.

Chiếc Porshche 911 độ mang dáng dấp của mẫu GT3.

Thêm một khách quen nữa, đó là chiếc Ferrari F430 Scuderia 16M Spider - mẫu xe mui trần với đúng 499 chiếc được sản xuất dựa trên cơ sở của F430 Scuderia.

Chủ nhân của chiếc F430 Scuderia 16M Spider còn sở hữu một chú "ngựa chiến" Ferrari 599 GTO.

Ông này thường đến tham dự sự kiện với bốn chiếc Ferrari, trong đó có một chiếc Enzo.

Fiat Cinquecento.

Xem bài viết đầy đủ